Mysz

Położyłam się już  spać i Antoni też właśnie, kiedy usłyszałam jakieś gmyranie w kuchni. Najpierw myślałam że to Saga podjada suche ze swojej miski. Podniosłam się i sprawdzam; Saga śpi u siebie. No to co?. No to mysz na pewno. Poszłam do kuchni patrzę obok lodówki, tam gdzie leży załadowana serem łapka na myszy, a łapki nie ma. Za to słychać gmyranie pod lodówką. Wołam Antoniego. Antoni uzbrojony w latarkę zajrzał pod lodówkę i strasznym głosem oznajmił, że widzi łapkę na myszy i myszę przy tej łapce złapaną za łapkę właśnie. Dodam, że przednią. Mysza żyje, wlecze za sobą ustrojstwo i na dodatek krwawi. Mówię mu co trzeba zrobić. Po pierwsze wyciągnąć haczykiem łapkę na myszy wraz z myszą a następnie czymś ją dobić,żeby się nie męczyła, po czym zanieść do piwnicy i dokonać kremacji zwłok. On się mnie pyta kto ma to zrobić? No jak to kto? Przecież nie ja. On odmawia, mówi, że jest wrażliwy i jeszcze nigdy w życiu żadnego stworzenia nie zabił i nie zabije. Tłumaczę, że musi dobić stworzenie, bo ja nie mogę (kobietą wszak jestem, a on przecież chłop), a Antoni nie chce. Tłumaczę jeszcze raz i jeszcze raz i jeszcze i ....w końcu wracamy do kuchni. Antoni bierze się do działania. Haczykiem wyciąga spod lodówki najpierw kurz a potem łapkę na myszy ale....... bez myszy.
Mysza zwiała. Odetchnęliśmy z ulgą. Nie trzeba jej dobijać. Może pożyje jeszcze troszkę. Biedna mała myszka.
A łapkę ustawiłam znowu. Z nową porcją sera.
Dobranoc.
Ps.Dziś do snu zanucę sobie piosenkę "Uciekaj myszko do dziury".