Idzie jesień...oj idzie.

Jesień idzie wielkimi krokami. Czuje się to nie tylko w kościach.
Dostałam dwie siaty ogórków i trzeba je było przerobić.

Powyciągałam z zakamarków wszystkie słoiki. Więcej już nigdzie nie znalazłam.

 Zakupiłam przyprawy.

 Wyjęłam z szuflady liście laurowe.

 I  tadam, proszę bardzo.....ogórki w zalewie musztardowej.

 Ogórki konserwowe i na mizerię.

 Poza tym jeszcze zrobiłam bardzo na ostro ogórki  w zalewie z chilli.
 Już stoją sobie w ubrankach, na szafie kuchennej.

Jak nie robiłam ogórków to  brodziłam w stawie. Zostało nam tylko tyle trzcin do usunięcia.

A wczoraj na pole naprzeciwko naszego stawu przyjechały takie samochody. Wyłączyli na kilka godzin prąd w Mnichach, Mniszkach i Gralewie.

Pogrzebali przy tym słupie, pomontowali, popodłączali.

I w efekcie na polu jest już najprawdziwszy prąd.

Saga z tej radości wlazła do stawu.

Aha, miało być o jesieni.
To tak.
Po pierwsze; dziecko typu Leoś poszło do szkoły i chyba wszystko dobrze (nie mam aktualnych wieści)
Po drugie: noce są zimne choć w dzień bywa ciepło. (dzisiaj, dla odmiany, od rana lało)
Po trzecie: przyroda i tak robi co chce i nie ma zmiłuj. Oto dowody rzeczowe;
Jesienne liście.

 

Czarny bez.

Czarny bez jest dobry na nalewkę, a nalewka jest dobra na wszystko.

 Przekwitający wrotycz.

 

A tu informacja dla Leosia. Twój kwiat doniczkowy ma się dobrze. Chucham i dmucham na niego.

Tutaj jeszcze fotki dzisiejsze z deszczowego lasu ciemnego.

A teraz już świeci obłędne słońce.

Pozdrawiam ze Starej Chatki.
Ps. A kotków już nie ma, bo po nocy spędzonej w garażu u sąsiada, polazły za jakąś rodziną z dziećmi na wieś i tyle je widziano. Łajzy jakieś, a nie koty.  Ale śliczne były. I takie bezczelne. I odważne. I podobały mi się. Głupie kotki.